Ik zit nu al een poosje naar mijn blog te staren én te bedenken waar ik in vredesnaam dit keer over zal schrijven. Mijn handen jeuken om te schrijven over de vluchtelingencrisis en Geert Wilders, mijn opinie daarover te geven. Maar aan de andere kant ben ik bang dat ik hier gelazer mee krijg. Want als ik hierover ga schrijven, dan zal het scherp zijn. En ik weet niet in welke mate er gemonitord wordt over wat er geschreven wordt over deze hele situatie, maar ik denk dat als ik mijn nogal ongezouten mening ga uiten over de waar en onwaarheden van de grove lulkoek van dhr Wilders ik wel eens buiten het boekje kan gaan.

En ik wil geen negatieve publiciteit..

Of toch wel? Negatieve publiciteit is natuurlijk ook publiciteit. En de vluchtelingencrisis loont zich natuurlijk supergoed om over te schrijven. Het is ook iets wat mij bezighoudt, ik probeer zoveel mogelijk het nieuws er rondomheen te volgen. Ik volg ook het locale nieuws, of er plannen zijn opvangcentra in de regio te openen. Want eerlijk is eerlijk, ik hoop dat het een ver van mijn bed show hier in de regio blijft.

Egoistisch om dan te zeggen: alleen in andere regio’s? Ergens wel. Maar voor mezelf, om het minder egoistisch te laten voelen, probeer ik op andere manieren mijn steentje bij te dragen. Ik doneer bijvoorbeeld vier volle zakken kleding aan opvang voor asielzoekers. Waarom ik dan hoop dat het hier een ver van mn bed show blijft?

Daar kan ik kort over zijn, de alleenstaande mannen die veelal in de asielzoekerscentra zitten. Die wil ik niet in mijn buurt hebben en al helemaal niet in de buurt van mijn dochter, ik wil in mijn regio over straat kunnen lopen savonds zonder over mijn schouder te moeten kijken of er niet iemand mij staat te bespieden om vervolgens om het hoekje toe te slaan.

In Doetinchem zit het asielzoekerscentrum vlak bij ons vakantiehuisje. Daar waar eerst de gevangenis zat waar je niets van te vrezen had (er is in ruim 18 jaar ooit eens één gevangene ontsnapt), lopen nu vooral ‘s avonds in het donker, kleine groepjes mannen zich verdacht op te houden. Spreken geen Nederlands, gaan niet opzij voor je auto (zwalken vanuit de berm zo voor je koplampen) én achtervolgen op afstand verschillende vrouwen. Ik sluit uit voorzorg de deuren van mijn auto, zodat alleen vanuit binnen ze opengemaakt kunnen worden, wanneer ik daar ‘s avonds rijd. Net als bij de tunnel in Calais merendeels gelukszoekers, die gouden bergen zijn beloofd in Nederland. Zij zijn niet op de vlucht voor het bloedbad in Syrië en omgeving, zij hopen hier op gratis geld.

En dan, ja, als ik zeg dat ik dit een ver van mijn bed show wil laten blijven, dan ben ik egoïstisch. En toch, als ik dan de foto’s zie van moeders met kindjes, of het aangespoelde jongetje op het strand. Dan breekt mijn hart, dat zijn de echte slachtoffers. En die zou ik het liefst allemaal een goed huis willen bieden.

Ik voel mij qua gevoelens rondom deze hele situatie in een spagaat gedreven, het kan linksuit, het kan rechtsuit. Maar wat ik wel weet is dat ik het ongelooflijk moeilijk vind. Het is een verhaal met meerdere kanten, en de ene kant snijdt door je ziel. De andere kant voedt je woede en onbegrip. En dan is daar nog dat blonde mannetje, wat haatzaait. Ik denk dat hij een van de weinigen is die die spagaat absoluut niet voelt. En dat zodra hij hem voelt, hij er zo diep inzakt dat zn ballen afscheuren.

Dus dat.

Tags: , , , ,