Staken

Op het moment is het toch wel aan de orde van de dag. Staken. Steeds meer berichten van vakbonden die het allemaal niet meer pikken en dat dan in de schoenen van de werknemers schuiven want die willen toch graag alles anders? Ik begin zelf meer en meer het idee te krijgen dat we daarin een klein beetje aan het doorslaan zijn. Voornamelijk omdat de eisen die er gesteld worden negen van de tien keer te belachelijk voor woorden zijn.

Staken

Neem nu het meest bekende voorbeeld in de actualiteit. De schoonmakers. In maart heeft een groot deel van de schoonmakers in Nederland (van zowel allochtone als autochtone afkomst) het werk neergelegd. Dit op verzoek van onder andere FNV Bondgenoten met hun woordvoerder die geen goed woord over heeft voor mensen die op kantoor werken. Hij roept kreten als ‘de schoonmakers willen meer geld’, ‘doorbetaald worden bij de eerste dag ziekte’ én kreten als ‘hekelen van kantoorpikkies’.

Continue reading →

Tags: , , , ,

de relatie van de NS & Prorail

Een tijdje geleden schreef ik een column achtige “Brief aan de NS” die ik graag eens met jullie wil delen. Ik ben zelf niet zo van het klagen over de spoorwegen, probeer alles wat ik meemaak, positief of negatief, altijd in een wat leuker daglicht te zetten. 😉 Er gebeurt al zoveel ellende overal, waarom allemaal dan zo afgeven op de trein? Pak lekker een ander vervoermiddel als je alleen maar wat kan zeuren toch? En positieve ervaringen, deel ze ook! Niet alleen over de NS, maar over alle bedrijven, want ook daar zitten mensen op te wachten!

Anyway, mijn column 😉 geschreven in 2011, dus waar er een aantal jaar genoemd wordt moet er even wat bij opgeteld worden..

Lieve NS,

Ooit ben ik begonnen met het bijhouden op Facebook van wat je allemaal fout, en soms goed doet, in de twee uur die ik per dag aan het treinreizen besteed. Tot grote hilariteit van sommigen die denken dat het aan mij ligt, tot begripvolle berichten van mensen die het herkennen én tot de grote ergernis van degenen die van mening zijn dat het wel ineens heel veel berichten worden. Ik kan er niets aan doen, doorgaans. Vandaar het besluit eens wat te gaan bundelen, want tijdens het teruglezen op Facebook besef ik me maar al te goed dat het inderdaad veel is. En het terugdenken roept echt tranen op, van het lachen gelukkig meestal.

Treinreizen doe ik inmiddels al vijf jaar fulltime, elke dag braaf heen en terug. Was het niet naar de studie, dan vanaf 2008 wel naar Amsterdam op en neer, voor stage. Dan zat je een uur in de stoptrein, maar omdat je geen smartphone had hield je niet bij wat er gebeurde. Het enige wat me bijstaat van die periode is dat er gewoon ontzettend vaak geen treinen reden omdat er weer iemand voor de trein lag, zelfs een keer onder mijn trein. Hoe gek het ook klinkt, je schrikt er van, maar later doet het je niets meer. Want het gebeurt zo vaak. Het enige wat je dan nog denkt is, scheisse, nou heb ik weer minimaal anderhalf uur vertraging.

Och, en de zomermaanden, als het heet was, en jullie zetten de befaamde kleine treintjes in, die vooral oud waren. Die zaten dan onwijs vol, zonder airconditioning. Dan nam je met plezier een omweggetje, zodat je een trein met airconditioning kreeg. Zo ontstond ook de grote voorliefde om via Utrecht te reizen als ik naar Amsterdam moest.

De eerste keer dat treinreizen echt grappig werd was in 2009 nog, toen ik met Renée naar Leeuwarden en Groningen ging. Hilariteit alom, boekje mee, een hele hoop viltstiften, want twee creatieve geesten moeten gevoed worden. Met als eerste queeste het oplossen van het mysterie van het mysterieuze zesde perron op Utrecht, met de extra trap aan de tunnel. Het mysterie is alleen nooit opgelost, de trap is nu in 2011 dichtgegooid. Perron zes ligt er nog wel, maar daar kan niets stoppen. Speciaal daarvoor de trein uitgegaan, want natuurlijk kan een normaal mens blijven zitten tussen Gouda en Leeuwarden. Wat minder normale mensen doen dat niet. Dat was ook de tijd dat de intercities, die koplopers, nog niet gereviseerd werden. Toen kon ik nog met mijn beentjes normaal bij de grond! Want ondanks dat ik ouder ben dan dat ik er uit zie, ik ben en blijf dat kleintje. Misschien kunnen jullie wat voetensteuntjes monteren?

En toen we uiteindelijk bij Leeuwarden kwamen, vlogen er boeken door de coupé, want we hadden de halve trein voor ons alleen. Oja en muziek en zingen, zelfs de conducteurs vonden ons gezellig. En dan station Leeuwarden, op de grond liggen om er architectonische foto’s van te maken voor een of andere zelfbedachte studieopdracht die je uiteindelijk afrond met een zesje. Want het treinreizen was veel leuker dan het maken van de foto’s voor de opdracht. En dan ’s avonds met de laatste trein weer terug, flinke stress omdat je vreest voor de aansluiting in Amersfoort, en daar wil je de laatste trein naar Rotterdam niet missen, nee dat wil je echt niet. Wat hebben wij gelachen, vriend NS, die dag.

Maar daarna, werd mijn voorliefde voor jou en het reizen met de trein snel minder. Niet alleen omdat ik dat jaar mijn rijbewijs haalde, ook omdat je er een beetje een zooitje van begon te maken. Het ligt niet aan je machinisten en conducteurs hoor, nee dat zeker niet. Die beste mensen hebben onwijs veel humor, als je de moeite neemt om met ze te praten! Maar aan je machthebbers, en aan je vriend Pro-rail. Dat is niet zo’n best huwelijk he? Dat van jou en Pro-rail. Misschien moet je een echtscheiding aanvragen en iemand trouwen met meer geld.

In de herfst van 2009 deden jullie nog wel mooi je werk hoor, ik heb toen fijne treinritjes kunnen maken naar mijn toenmalige vriend in Groningen. Maar later ging het toch wel goed mis.

Winter 2009, ik weet het nog zo goed. Ik was een weekendje naar Maastricht geweest, bedrijfsuitje. En op de terugweg begon het te sneeuwen, voor het eerst in jaren in Nederland. Onderweg bereikten de eerste, benauwende berichten onze bus. Er reden minder treinen, dus een verontrust telefoontje naar huis, of iemand met de auto naar Amsterdam kon komen, alleen volgens het thuisfront beweerde je website dat er gewoon treintjes reden. Daar sta je dan in Amsterdam, op een station waar complete chaos heerst. Het treinverkeer was stilgelegd! En omdat jij faalde en het GVB dat niet deed, ben ik met de metro zo dicht mogelijk naar de rand van de stad gegaan. Station Holendrecht durfde ik niet aan, dat was pas net geopend. Maar station Bijlmer, goed overdekt met voorzieningen leek mij aardig dicht naar de rand toe. En waarempel! Er kwam een trein, zo’n mooie, nieuwe dubbeldekker. VIRM noemen jullie die geloof ik. En ondanks dat ik geen kaartje had, omdat er ineens onverwachts een trein kwam, mocht ik van de conductrice zo mee. De trein ging dan wel richting Utrecht, Utrecht was toch alweer een stap dichter bij Rotterdam dan dat Amsterdam Bijlmer dat was.

En het was lekker warm in de trein, gedurende tien minuten. Want toen kwam jij met de mededeling dat je niet verder kon rijden dan Breukelen en vanaf daar weer rechtsomkeert zou maken. We moesten echter wel allemaal uitstappen. Daar sta je dan, op een station zonder voorzieningen, waar het koud is, zonder zitplek, in een halve meter sneeuw. Ook geen verdere informatie meer. Gelukkig was er iemand bereid de sneeuw en gladheid voor mij te trotseren, want ook het hotel naast het station was vol.

Oja, op ten duur besloten jullie ook dat de kaartjesmachines niet meer veilig waren. Skimmers hadden vrij spel. Nooit ergens last van gehad. Met de nieuwe machines overigens wel. Waar je je pasje in een staal / metaalachtig ding moet leggen. Dat is namelijk magnetisch, is daar over nagedacht? Ik heb al drie pinpassen om zeep geholpen dankzij de machines. Gelukkig heb ik nu een NS jaarkaart, en ben ik van dat gemuts af. Wel fijn dat die mogelijkheid er is! Nu kan ik elke dag fijn en gratis met je reizen, want ongeacht alles, je bent wel een fijn bedrijf hoor!

Een positieve ervaring tussendoor dan? Want je personeel dat zijn wel echt schatten van mensen. Ik liep met krukken, want ik ben een beetje onhandig af en toe. Op Utrecht centraal hebben ze me een hele poos elke dag van spoor 18 naar spoor 3 begeleid. Zodat ik netjes en ongestoord door de stationshal kon lopen. Petje af voor de mensen hoor. Echt waar. Dat in tegenstelling tot mijn medereizigers, die niet voor je opstaan of je de trein in helpen als ze zien dat de instap te hoog is, die je zelfs niet helpen als je het even vraagt.

Och, weet je nog? Dat het controlecentrum van Utrecht Centraal in de brand stond in de herfst van 2010? Toen was het een beetje moeilijk om thuis te komen vanuit Hilversum. Maar je zette wel meteen gratis koffie in, dat vond ik erg lief van je. Oh en afgelopen winter, toen het weer van dat heel koude sneeuwweer was? Toen had je gratis erwtensoep op Utrecht klaarstaan. Op dat moment, ondanks alle frustraties, hield ik toch wel een beetje van je hoor. Of was het van de soep?

Al met al, vriend NS, ondanks alle vertragingen, sneeuw, hele trajecten met stoptreinen deze winter. Anderhalf uur in de kou op voorzieningloze stations. Stukken met je zus connexxion afleggen, met bussen van de dijk glijden. Maar wel veel gratis koffie, zo’n zes koppen per dag, menselijke uitwerpselen in de trein als reden van vertraging, af en toe een ongelukje, ben ik blij dat je bestaat. Want je brengt me van A naar B, al is het niet altijd op tijd.

Jouw Janneke.

Tags: , ,